Μανώλης Τασούλας: Ιστορία-Τέχνη-Θρησκεία-Παράδοση

Κάποτε, τα πολύ παλιά τα χρόνια, τότε που και τα ζώα είχαν φωνή και μιλούσαν σαν τους ανθρώπους, ζούσε σε μια μεγάλη θάλασσα, που τα κύματά της έβρεχαν τα ακρογιάλια της Αιγύπτου, ένα μικρό ψαράκι. Ήταν πολύχρωμο κι αστραφτερό! Κι απ' όταν βγήκε από τ' αβγό του, έδειχνε πως θα γίνει μεγάλος χορευτής, γιατί κάθε του κίνηση, ήταν και μια χορευτική φιγούρα, γεμάτη ρυθμό. Χόρευε συνεχώς μέσ' στο νερό, κι έλαμπε μέσα στη ριγωτή, πολύχρωμη στολή που το είχε ντύσει ο καλός Θεός. Πράσινο, και κίτρινο και μπλε, μαζί με βυσσινί και μαύρο, έμοιαζε σαν ζωγραφιστό! Κι όλα τα άλλα ψάρια το φώναζαν "ο αρλεκίνος"! Στο ψαράκι μας, που ζούσε μαζί με τους γονείς του και με τα τρία του αδέρφια, άρεσε να κολυμπάει πολύ γρήγορα και κυκλικά μέσ΄στο νερό. Αλλά ποτέ του δεν ξεμάκραινε πολύ απ' τα βραχάκια που είχε γεννηθεί. Όμως, μια μέρα, ένα αγκίστρι έπιασε το μπαμπά του και τον έβγαλε απ' το νερό. Το ψαράκι μας, που έμεινε έτσι ξαφνικά ορφανό, έπαψε να χορεύει και ήτανε περίλ...

Ανάμεσα στις ψηλές πολυκατοικίες μιας ωραίας γειτονιάς, υπήρχε μια παλιά αυλή! Ήταν η αυλή του Μανώλη. Κάποτε, σ΄αυτήν έπαιζαν πολλά παιδιά και τη ζωντάνευαν με τις χαρούμενες φωνές τους! Τα χρόνια πέρασαν, τα σπιτάκια της παλιάς γειτονιάς έδωσαν τη θέση τους σε ψηλές πολυκατοικίες, όμως, σε πείσμα του χρόνου, η παλιά αυλή έμεινε εκεί, για να ξυπνάει αναμνήσεις σε όσους την κοιτούσαν! Σε μια γωνιά της υπήρχε μια σιδερένια κούνια. Και από πάνω, άπλωναν τη σκιά τους σαν μια καταπράσινη ομπρέλα, μια ευωδιαστή γαζία, που έπλεκε τα αγκαθωτά κλαδιά της με τις λόγχες μιας γιούκας. Τα δυο αυτά δέντρα, για να ανασαίνουν και για να τραφούν από τις ευεργετικές ηλιαχτίδες, αναγκάστηκαν να πάρουν μπόλικο μπόι, και τελικά να φτάσουν στον τρίτο όροφο των πολυκατοικιών. Δίπλα τους, λιγούσαν καταπράσινα κάποια κυπαρίσσια. Και κάπου, δίπλα στην κούνια, ένας παλιός, πολύχρωμος ανεμοδείκτης, μετρούσε την πνοή του αέρα που φυσούσε στην αυλή.  Η αλήθεια είναι, πως τα πουλιά δυσκολεύονται να χτίσουν τη φωλιά...