Όταν είσαι παιδάκι δεν ασχολείσαι με την πολιτική. Αφήνεις αυτό το σπορ για τους μεγάλους. Κι όταν μεγαλώνεις και βλέπεις τι εστί πολιτική, θέλεις να επιστρέψεις στον κόσμο των παραμυθιών. Γιατί θέλεις τη ζωή ζαχαρένια, κι όχι πικρή σαν τη αλήθεια!
Τότε λοιπόν που ήμουν παιδάκι 6-7 χρονών, κατά το 1967-68, με πήγαιναν στον κινηματογράφο (φυσικά σε έργα κατάλληλα) και, θυμάμαι, πριν ξεκινήσει η ταινία, πρόβαλλαν για τα παιδιά μια πεντάλεπτη ταινία κινουμένων σχεδίων και για τους μεγάλους (αλλά άρεσαν και σ’ εμάς τα πιτσιρίκια) έδειχναν τα «Επίκαιρα». Ήταν κινηματογραφημένα γεγονότα κυρίως της ελληνικής πολιτικής, που ελλείψει ακόμα τηλεόρασης τα βλέπαμε στον κινηματογράφο.
Και να βασιλικοί γάμοι, και να η Σοφία που παντρευόταν τον Χουάν-Κάρλος της Ισπανίας, και να η Άννα-Μαρία που παντρευόταν τον Κωνσταντίνο, και να οι βασιλικές άμαξες χρυσοστολισμένες, και να οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες, και να οι βασιλιάδες και οι ιπποκόμοι, και να οι φανταχτερές στολές με τα σιρίτια , και να οι μεταξωτές τουαλέτες, και να οι λάμψεις των διαμαντικών και των χρυσαφικών!...
Όλα αυτά στα παιδικά μας μάτια έλαμπαν σαν ένα φανταχτερό παραμύθι, από εκείνα που διαβάζαμε, που μας έλεγε η γιαγιά ή βλέπαμε στις ταινίες. Ήταν σαν μια ζωντανή συνέχεια της πεντάμορφης Χιονάτης και του γοητευτικού πρίγκιπα. Και όντως, η Άννα-Μαρία και ο Κωνσταντίνος, μέσα στην ομορφιά και τα νιάτα τους, έμοιαζαν πολύ με τους παραμυθένιους ήρωες.
Όμως, τα χρόνια πέρασαν. Μεγαλώσαμε εμείς, μεγάλωσαν κι εκείνοι. Και καθώς ο χρόνος φεύγει ρίχνει πάνω μας τη σκόνη του και μας θαμπώνει. Χάνονται ανεπιστρεπτί τα νιάτα, έρχονται τα γεράματα κι ο θάνατος, και ένας-ένας φεύγει. Η φθορά του χρόνου ισχύει για όλους. Ο Θάνατος δεν υπολογίζει βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες και το παραμύθι πλέον γίνεται φτωχό και άχρωμο, γιατί όλοι οι λαμπεροί και πολύχρωμοι ταφτάδες, όλα τα βελούδα και οι στολές, αλλάζουνε με τα μαύρα, μονότονα χρώματα του πένθους. Τα παλιά χαμόγελα που εκείνα τα παραμυθένια πρόσωπα (ακόμα και τα όχι πάντα τόσο όμορφα) τα έκαναν να λάμπουν, έχουν γίνει πλέον σκιές θλίψεις, μάτια κουρασμένα και σκοτεινιασμένα, και φρύδια σμιγμένα από τον πόνο, σκυθρωπές εκφράσεις, σκαμμένες βαθιά ρυτίδες και κεφάλια κατεβασμένα για να κρύψουν τα δάκρυα της οδύνης.
Όλα δυστυχώς έχουν ένα τέλος. Στη ζωή όλα έχουν ένα θλιβερό τέλος. «Άραγε τις ούτος; Βασιλεύς ή στρατιώτης, πλούσιος ή πένης;… Ως άνθος μαραίνεται και ως όναρ παρέρχεται…» που λένε στη νεκρώσιμη ακολουθία. Μόνο τα παραμύθια κλείνουν με την φράση: «Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»!
Υστερόγραφο:
Κάποια στιγμή το καθεστώς άλλαξε κι οι βασιλιάδες έφυγαν απ’ την Ελλάδα. Η ιστορία γράφεται και ξαναγράφεται. Βασιλιάδες και πρίγκιπες, μάγισσες και δράκοι, πολεμιστές και ήρωες, καλοί και κακοί, όλους τους καταγράφει ανεξαίρετα η ιστορία και τους αφήνει στην έρευνα και την κριτική μελέτη. Αλλά, κάτι πνεύμονες πράσινου, όπως ο Εθνικός Κήπος, το Άλσος Συγγρού, το Άλσος της Φιλαδέλφειας, το Άλσος Τρίτση, το Άλσος του Πεδίου του Άρεως, καθώς και αρκετά κρατικά νοσοκομεία, ορφανοτροφεία και άλλα ευαγή και επιστημονικά ιδρύματα που συνδέονται με τα χρόνια της βασιλείας, δείχνουν πως άφησαν αναμφισβήτητα πίσω τους και κάποια καλά έργα, αυτοί οι δακτυλοδειχτούμενοι από πολλούς βασιλιάδες. Γι’ αυτό και τα ιστορικά πλέον ονόματά τους, σαν μια αναγνώριση, φιγουράρουν ανάμεσα στις κεντρικότερες λεωφόρους της Ελληνικής Πρωτεύουσας και όχι μόνο. Γιατί, εκείνο που έχει σημασία, είτε είναι βασιλιάς κανείς, είτε πρόεδρος δημοκρατίας, είναι να κυβερνήσει καλά, όσο μπορεί, και ν’ αφήσει πίσω του και κάποια καλά έργα που θα τον μνημονεύουν. Κακά τα ψέματα, η εξουσία ωθεί πολλούς στο ίδιον όφελος. Η ανιδιοτέλεια είναι αρετή που ανήκει σε ελάχιστους. Η παροιμιώδης φράση: «Αυτοί τρώνε με χρυσά κουτάλια» δεν αφορά μόνο τους βασιλείς. Τους πάντες που κυβερνούν τον κόσμο όλο, αφορά. Οπότε, κάποια καλά έργα που μένουν, αν τα έχουν κάνει, τότε θα κάνουν και τους πιο σκληρούς να ομολογήσουν: «Αυτός κάτι έκανε! Κάτι άφησε πίσω του! Θεός σ’χωρέσ’ τον!»
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου