Μανώλης Τασούλας: Ιστορία-Τέχνη-Θρησκεία-Παράδοση

Ήταν αρχές του 6ου μ.Χ. αιώνα, όταν η Μάριαμ γεννήθηκε σε μια φτωχογειτονιά της Αλεξάνδρειας, που τη βρέχει ο Νείλος ποταμός και η θάλασσα της Μεσογείου. Οι χριστιανοί γονείς της τη βάπτισαν με το όνομα της μάνας του Χριστού. Η Μάριαμ, που τη φώναζαν και Μαρία οι Έλληνες κάτοικοι της πόλης, από μικρή ήταν ένα κορίτσι ζωηρό, που μια παράξενη σπίθα έκαιγε μέσα στα μάτια της. Συχνά τα μάγουλά της έπαιρναν φωτιά, όχι από ντροπή, αλλά από μια φλόγα που άναβε μέσα της, μόλις έβλεπε άντρες. Οι γονείς της το είχαν δει αυτό, αλλά, ενώ προσπαθούσαν να την περιορίσουν στο σπίτι, και η μητέρα της πάσχιζε να της μάθει νοικοκυριό για να την παντρέψει μικρή και να τη σώσει από τις κακοτοπιές, εκείνη επαναστατούσε και το ‘σκαγε απ’ το παράθυρο για να πάρει τους δρόμους. Ήταν πολύ όμορφο κορίτσι, και το πέρασμά της από τους δρόμους της κάθε φτωχογειτονιάς, ή όποτε πήγαινε βόλτα να χαζέψει τους ψαράδες που καθάριζαν τα δίχτυα τους στο παλιό λιμάνι, δεν περνούσε απαρατήρητο. Δεν ήταν πολύ ψηλή, αλλά ήτα...

Κάποτε, κολυμπούσαν στη θάλασσα και τα δύο. Εκείνη, ήταν μια πλαστική όμορφη γοργόνα, με κόκκινη ουρά που τη στόλιζαν χρυσά λέπια και σχέδια, και με μακριά ροζ μαλλιά, που επάνω στις κατσαρές τους μπούκλες ήταν σκαλωμένα φύκια. Εκείνο, ήταν ένα πλαστικό πρασινόασπρο ψαράκι με κόκκινα μάτια. Από ένα ατύχημα, βρέθηκαν πεταμένα κι αβοήθητα, το καθένα σε μια διαφορετική παραλία της Ελλάδας. Κάποια στιγμή, ένα χέρι, το ίδιο χέρι, τα σήκωσε από εκεί που ήταν ριγμένα, και τα ίδια ανθρώπινα μάτια τα κοίταξαν και τα περιεργάστηκαν με προσοχή. Κι άκουσαν και τα δυο τους την ίδια φωνή που είπε: - « Α, μια γοργόνα χωρία ουρά! Α, ένα ψαράκι χωρίς ουρά! Θα τα πάρω σπίτι να τα βάλω στην αυλή, μαζί με τα βότσαλα που μάζεψα το καλοκαίρι στις παραλίες !» Έτσι, η γοργόνα και το ψαράκι χωρίς ουρά, βρέθηκαν μαζί να κάνουν παρέα δίπλα-δίπλα, επάνω σε όμορφα καφετιά, πράσινα, γκρι και μαύρα βότσαλα, με ωραίες ανάγλυφες άσπρες φλέβες, που ήταν ακουμπισμένα με προσοχή πάνω στο παλιό, ξύλινο τραπέζι ενός μικρ...

Μια φορά γι ένα καιρό, πριν μισό και κάτι αιώνα, ένα αγοράκι που το φώναζαν όλοι “Μανωλάκη”, σχολούσε από την Δευτέρα τάξη του Δημοτικού σχολείου. Πλησίαζαν Χριστούγεννα, κι ήταν πολύ χαρούμενος, γιατί σε λίγο θα σταματούσαν τα μαθήματα –που τα θεωρούσε καταναγκαστικά έργα- για τις δεκαπενθήμερες διακοπές των γιορτών. Κατηφορίζοντας το δρόμο απ' το σχολείο, βαστούσε βαριεστημένα τη μεγάλη και βαριά δερμάτινη σάκα του, που έκλεινε με δυο λουριά και μεταλλικές αγκράφες, την οποία όμως αγαπούσε ιδιαίτερα, γιατί ήταν δώρο από την καλή νονά του την Ευγενούλα. Όσο περπατούσε, σκεφτόταν τι παιχνίδια να παίξει στο σπίτι του, που το αγκάλιαζε μια πολύ μεγάλη αυλή με ωραίο κήπο, και βρισκόταν στο δρόμο με τα ψηλά πεύκα, κοντά στη λεωφόρο. Στα μισά του δρόμου, τα αναμμένα χριστουγεννιάτικα φωτάκια της βιτρίνας ενός ψιλικατζίδικου τράβηξαν την προσοχή του. Πήγε όλος περιέργεια προς τα εκεί, και κόλλησε τη μουρίτσα του στη τζαμαρία, χαζεύοντας τα χριστουγεννιάτικα στολίδια: χάρτινες πολύχρωμ...