Ο βασιλιάς Κοκκινολαίμης
Και έζησαν αυτοί καλά…
Όταν είσαι παιδάκι δεν ασχολείσαι με την πολιτική. Αφήνεις αυτό το σπορ για τους μεγάλους. Κι όταν μεγαλώνεις και βλέπεις τι εστί πολιτική, θέλεις να επιστρέψεις στον κόσμο των παραμυθιών. Γιατί θέλεις τη ζωή ζαχαρένια, κι όχι πικρή σαν τη αλήθεια! Τότε λοιπόν που ήμουν παιδάκι 6-7 χρονών, κατά το 1967-68, με πήγαιναν στον κινηματογράφο (φυσικά σε έργα κατάλληλα) και, θυμάμαι, πριν ξεκινήσει η ταινία, πρόβαλλαν για τα παιδιά μια πεντάλεπτη ταινία κινουμένων σχεδίων και για τους μεγάλους (αλλά άρεσαν και σ’ εμάς τα πιτσιρίκια) έδειχναν τα «Επίκαιρα». Ήταν κινηματογραφημένα γεγονότα κυρίως της ελληνικής πολιτικής, που ελλείψει ακόμα τηλεόρασης τα βλέπαμε στον κινηματογράφο. Και να βασιλικοί γάμοι, και να η Σοφία που παντρευόταν τον Χουάν-Κάρλος της Ισπανίας, και να η Άννα-Μαρία που παντρευόταν τον Κωνσταντίνο, και να οι βασιλικές άμαξες χρυσοστολισμένες, και να οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες, και να οι βασιλιάδες και οι ιπποκόμοι, και να οι φανταχτερές στολές με τα σιρίτια , και να ο...
Τελειος σαν ψευτικος καμαρωτος καμαρωτος και πανεξυπνος
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι αδελφούλα μου! Παρατηρώντας τη φύση μαθαίνουμε, και μας μαθαίνει κι αυτή! Έφτασαν μια χουφτίτσα τραχανάς και λίγες ρώγες σταφύλι φερμένο από την Αίγυπτο, να τραβήξουν μέσα στο χιόνι τον πεινασμένο κοκκινολαίμη, που κι εκείνος από ευχαρίστηση πήρε τόσες ωραίες πόζες για να τον φωτογραφήσω!
ΔιαγραφήΜανώλη, σὰν τοῦ κοκκινολαίμη τὰ μικρὰ κι ἀεράτα, χοροπηδηχτά του βηματάκια, ὄταν τριγυρνᾶ στὸν κῆπο ἀνάμεσα στὶς γλάστρες, εἶναι καὶ τὸ ὄμορφο ποίημα ποὺ τοῦ άφιερώνεις, περιγράφοντὰς τον καὶ μὲ χαρακτηριστικὴ λεπτομέρεια: ρυθμικὸ κι ἀνάλαφρο. Οἱ φωτογραφίες σου ἐπισης πολὺ ἐπιτυχημένες, πράγματι «πόζες» ζωντανές, λὲς καὶ θὰ μᾶς τιτιβίσῃ αὐτὸ τὸ μικρὸ, μιᾶς χούφτας θαυματουργὸ πλασματάκι.. Ἡ συλλογὴ σου φοβερὴ, ἐκεῖνο τὸ παλιὸ κόκκινο κουτάκι μὲ τὸ ζευγάρι ἐπάνω, τὶ κρῖμα ποὺ σπανίζουν αὐτὲς οἱ νοσταλγικὲς ζωγραφιστὲς εἰκόνες στὰ καθημερινὰ μας είδη σήμερα. Εἰλικρινὰ, Μανώλη, μοῦ ἔδωσες πολλὴ χαρὰ μὲ τὸ ἔργο σου αὐτό... Νὰ εἶσαι καλά, νὰ δημιουργῇς!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣὲ χαιρετῶ, Νίμμη
(Γιὰ νὰ δημοσιεύσω αὐτὸ τὸ σχόλιο, δὲν ξέρω γιατί δὲν μ' ἀφήνει ἡ σελίδα νὰ χρησιμοποιήσω τὸ κανονικό μου ἠ-μέιλ, καὶ ἐπιμένει στὸ γκοῦγκελ μὲ τὰ ἀρχικά μου.)
Νίμμη μου θερμά σε ευχαριστώ! Όπως πολύ καλά γνωρίζεις, θαυμάζω όλα τα πλάσματα της φύσης. Το κάθε ένα έχει τη δική του ξεχωριστή ομορφιά. Τα έργα τέχνης που έπλασε ο Δημιουργός και στόλισε τη φύση, για να ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας, είναι όλα μοναδικά, και κανένα χέρι, ούτε του σπουδαιότερου ζωγράφου ή γλύπτη δεν μπορεί να αναπαραστήσει τέλεια, παρά μόνο αφαιρετικά.
ΔιαγραφήΤο όνομα του κοκκινολαίμη και η μορφή του είναι χαραγμένα πολύ γλυκά στη μνήμη μου από τον μεγάλο χιονιά του 1964, τότε που ήμουν μόλις τριών ετών, και μας φώναξε η μαμά μου, τις αδελφές μου κι εμένα, να τον δούμε που τσιμπολογούσε μέσα στο χιόνι του μεγάλου μας κήπου. Από τότε, ότι βρίσκω σχετικό με τον κοκκινολαίμη, το συλλέγω με αγάπη και το μοιράζομαι με τους φίλους μου!