Ο βασιλιάς Κοκκινολαίμης
Αναμνηστικές φωτογραφίες από δύο ταξίδια στην Αίγυπτο, το 1987 και το 1988
Δύο ταξίδια στην Αίγυπτο μέσα σε διάστημα εννέα μηνών, μέσα στην περίοδο της φοιτητικής ζωής. Το πρώτο, τον Ιούλιο του 1987, το δεύτερο, τον Απρίλιο του 1988. Συνολικά: Ένας μήνας στη γη των Φαραώ και του Νείλου! Αφορμή για το πρώτο ταξίδι στάθηκε μία πέτρα από το Όρος Σινά που με μεγάλο ενθουσιασμό μου πρόσφερε η φίλη και συμφοιτήτρια Βικτωρία, η οποία έκανε Πάσχα στη Χώρα του Νείλου το 1987. Εκείνη η "ιερή" πέτρα με το αποτύπωμα πάνω της τής Αγίας Βάτου, με κάλεσε στην Αίγυπτο. Ούτως ή άλλως, η χώρα αυτή εξασκούσε επάνω μου μια μαγεία από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που διάβαζα για τον αρχαίο πολιτισμό της με τις τόσες μυστηριώδεις θεότητες, στο βιβλίο "Ήμουν κι εγώ εκεί" που εξέδιδε το απορρυπαντικό Rol, με εξαιρετικά κείμενα της Γεωργίας Ταρσούλη. Έπρεπε επιτέλους να την γνωρίσω! Ξεσήκωσα αμέσως την παρέα μου! Μέγας ενθουσιασμός, μανία ανακαλύψεων και νεανική τρέλα! Τόλμη, να εξερευνήσουμε (ριψοκίνδυνα κάποιες φορές) μιαν άγνωστη σ' εμάς χώρα (και ταυτόχρον...
Τελειος σαν ψευτικος καμαρωτος καμαρωτος και πανεξυπνος
ΑπάντησηΔιαγραφήΈτσι είναι αδελφούλα μου! Παρατηρώντας τη φύση μαθαίνουμε, και μας μαθαίνει κι αυτή! Έφτασαν μια χουφτίτσα τραχανάς και λίγες ρώγες σταφύλι φερμένο από την Αίγυπτο, να τραβήξουν μέσα στο χιόνι τον πεινασμένο κοκκινολαίμη, που κι εκείνος από ευχαρίστηση πήρε τόσες ωραίες πόζες για να τον φωτογραφήσω!
ΔιαγραφήΜανώλη, σὰν τοῦ κοκκινολαίμη τὰ μικρὰ κι ἀεράτα, χοροπηδηχτά του βηματάκια, ὄταν τριγυρνᾶ στὸν κῆπο ἀνάμεσα στὶς γλάστρες, εἶναι καὶ τὸ ὄμορφο ποίημα ποὺ τοῦ άφιερώνεις, περιγράφοντὰς τον καὶ μὲ χαρακτηριστικὴ λεπτομέρεια: ρυθμικὸ κι ἀνάλαφρο. Οἱ φωτογραφίες σου ἐπισης πολὺ ἐπιτυχημένες, πράγματι «πόζες» ζωντανές, λὲς καὶ θὰ μᾶς τιτιβίσῃ αὐτὸ τὸ μικρὸ, μιᾶς χούφτας θαυματουργὸ πλασματάκι.. Ἡ συλλογὴ σου φοβερὴ, ἐκεῖνο τὸ παλιὸ κόκκινο κουτάκι μὲ τὸ ζευγάρι ἐπάνω, τὶ κρῖμα ποὺ σπανίζουν αὐτὲς οἱ νοσταλγικὲς ζωγραφιστὲς εἰκόνες στὰ καθημερινὰ μας είδη σήμερα. Εἰλικρινὰ, Μανώλη, μοῦ ἔδωσες πολλὴ χαρὰ μὲ τὸ ἔργο σου αὐτό... Νὰ εἶσαι καλά, νὰ δημιουργῇς!
ΑπάντησηΔιαγραφήΣὲ χαιρετῶ, Νίμμη
(Γιὰ νὰ δημοσιεύσω αὐτὸ τὸ σχόλιο, δὲν ξέρω γιατί δὲν μ' ἀφήνει ἡ σελίδα νὰ χρησιμοποιήσω τὸ κανονικό μου ἠ-μέιλ, καὶ ἐπιμένει στὸ γκοῦγκελ μὲ τὰ ἀρχικά μου.)
Νίμμη μου θερμά σε ευχαριστώ! Όπως πολύ καλά γνωρίζεις, θαυμάζω όλα τα πλάσματα της φύσης. Το κάθε ένα έχει τη δική του ξεχωριστή ομορφιά. Τα έργα τέχνης που έπλασε ο Δημιουργός και στόλισε τη φύση, για να ομορφαίνουν την καθημερινότητά μας, είναι όλα μοναδικά, και κανένα χέρι, ούτε του σπουδαιότερου ζωγράφου ή γλύπτη δεν μπορεί να αναπαραστήσει τέλεια, παρά μόνο αφαιρετικά.
ΔιαγραφήΤο όνομα του κοκκινολαίμη και η μορφή του είναι χαραγμένα πολύ γλυκά στη μνήμη μου από τον μεγάλο χιονιά του 1964, τότε που ήμουν μόλις τριών ετών, και μας φώναξε η μαμά μου, τις αδελφές μου κι εμένα, να τον δούμε που τσιμπολογούσε μέσα στο χιόνι του μεγάλου μας κήπου. Από τότε, ότι βρίσκω σχετικό με τον κοκκινολαίμη, το συλλέγω με αγάπη και το μοιράζομαι με τους φίλους μου!