Σκοτεινή παλέτα
Και έζησαν αυτοί καλά…
Όταν είσαι παιδάκι δεν ασχολείσαι με την πολιτική. Αφήνεις αυτό το σπορ για τους μεγάλους. Κι όταν μεγαλώνεις και βλέπεις τι εστί πολιτική, θέλεις να επιστρέψεις στον κόσμο των παραμυθιών. Γιατί θέλεις τη ζωή ζαχαρένια, κι όχι πικρή σαν τη αλήθεια! Τότε λοιπόν που ήμουν παιδάκι 6-7 χρονών, κατά το 1967-68, με πήγαιναν στον κινηματογράφο (φυσικά σε έργα κατάλληλα) και, θυμάμαι, πριν ξεκινήσει η ταινία, πρόβαλλαν για τα παιδιά μια πεντάλεπτη ταινία κινουμένων σχεδίων και για τους μεγάλους (αλλά άρεσαν και σ’ εμάς τα πιτσιρίκια) έδειχναν τα «Επίκαιρα». Ήταν κινηματογραφημένα γεγονότα κυρίως της ελληνικής πολιτικής, που ελλείψει ακόμα τηλεόρασης τα βλέπαμε στον κινηματογράφο. Και να βασιλικοί γάμοι, και να η Σοφία που παντρευόταν τον Χουάν-Κάρλος της Ισπανίας, και να η Άννα-Μαρία που παντρευόταν τον Κωνσταντίνο, και να οι βασιλικές άμαξες χρυσοστολισμένες, και να οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες, και να οι βασιλιάδες και οι ιπποκόμοι, και να οι φανταχτερές στολές με τα σιρίτια , και να ο...
Ἀπέτισες στὸν θεῖο σου φόρο τιμῆς ὅπως τοῦ ἔπρεπε, Μανώλη. Ἄνθρωπος μὲ ταλέντο, εὐαίσθητος καὶ ἀξιόλογος ζωγράφος, παρ' ὅλη τὴν σχετικὰ νεαρή του ἀκόμη ἠλικία, μὲ δικό του στύλ, ποὺ ἀντικαθρεπτίζει καὶ τὴν περίοδο ποὺ ζοῦσε. Ὑποψιάζομαι μερικὰ γονίδια ποὺ πέρασαν καὶ σὲ σένα..! Ὅσο γιὰ τὸ ἄχαρο καὶ ἀδέξιο σχόλιο τοῦ δημοσιογράφου, ποιὸς ξέρει τί μικρὸς γραφιὰς ἦταν ὁ κι αὐτός, τόσο ἤξερε.. Ἐσὺ ἔκανες ὑπερήφανο τὸν ζωγράφο Γιάννη Κασαβελίδη μὲ τὸν χαιρετισμὸ καὶ τὴν ἄξια ἀναγνώρση ποὺ ἀπέδωσες σήμερα στὸ ἔργο του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίμμη μου σ΄ευχαριστώ! Νομίζω, έστω και καθυστερημένα, ότι το όφειλα αυτό στο θείο μου! Απ΄όταν ήμουν παιδάκι τον θυμάμαι που ερχόταν σπίτι μας! Θυμάμαι τα όμορφα γαλανά του μάτια και τη μυστηριώδη έκφραση του προσώπου του, που ούτε γελούσε, ούτε ήταν θλιμμένο.
ΔιαγραφήΤον πίνακα με την κατσίκα που είναι πιο πάνω, τον είχε ζωγραφίσει στη Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες). Ήταν ένα τοπίο που θύμιζε χωριό, κοντά στο παλιό εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, στην περιοχή "μπαρουτάδικο". Χωριό ήταν ακόμα τότε οι Κουκουβάουνες. Και τι παράξενος, κακός οιωνός! Την επόμενη μέρα που τέλειωσε αυτό τον πίνακα (που στόλιζε για χρόνια το σαλόνι μας και μετά το ιατρείο μου), έπεσε ένας κεραυνός κι έκοψε το ένα από τα δέντρα που φαίνονται στον πίνακα, στα δύο!
Ο απληροφόρητος δημοσιογράφος τον αποκάλεσε "άσημο". Όμως ο θείος ήταν πολύ γνωστός στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Πειραιά, κι εκείνες της ημέρες της δολοφονίας του ετοίμαζε την πρώτη του μεγάλη έκθεση, που ίσως να τον έκανε διάσημο!
Κι ένα κακό προμήνυμα ακόμα: Ο θείος είχε νοικιάσει τον εκθεσιακό χώρο από ένα γραφείο κηδειών!...