Σκοτεινή παλέτα
Αναμνηστικές φωτογραφίες από δύο ταξίδια στην Αίγυπτο, το 1987 και το 1988
Δύο ταξίδια στην Αίγυπτο μέσα σε διάστημα εννέα μηνών, μέσα στην περίοδο της φοιτητικής ζωής. Το πρώτο, τον Ιούλιο του 1987, το δεύτερο, τον Απρίλιο του 1988. Συνολικά: Ένας μήνας στη γη των Φαραώ και του Νείλου! Αφορμή για το πρώτο ταξίδι στάθηκε μία πέτρα από το Όρος Σινά που με μεγάλο ενθουσιασμό μου πρόσφερε η φίλη και συμφοιτήτρια Βικτωρία, η οποία έκανε Πάσχα στη Χώρα του Νείλου το 1987. Εκείνη η "ιερή" πέτρα με το αποτύπωμα πάνω της τής Αγίας Βάτου, με κάλεσε στην Αίγυπτο. Ούτως ή άλλως, η χώρα αυτή εξασκούσε επάνω μου μια μαγεία από τα παιδικά μου χρόνια, τότε που διάβαζα για τον αρχαίο πολιτισμό της με τις τόσες μυστηριώδεις θεότητες, στο βιβλίο "Ήμουν κι εγώ εκεί" που εξέδιδε το απορρυπαντικό Rol, με εξαιρετικά κείμενα της Γεωργίας Ταρσούλη. Έπρεπε επιτέλους να την γνωρίσω! Ξεσήκωσα αμέσως την παρέα μου! Μέγας ενθουσιασμός, μανία ανακαλύψεων και νεανική τρέλα! Τόλμη, να εξερευνήσουμε (ριψοκίνδυνα κάποιες φορές) μιαν άγνωστη σ' εμάς χώρα (και ταυτόχρον...
Ἀπέτισες στὸν θεῖο σου φόρο τιμῆς ὅπως τοῦ ἔπρεπε, Μανώλη. Ἄνθρωπος μὲ ταλέντο, εὐαίσθητος καὶ ἀξιόλογος ζωγράφος, παρ' ὅλη τὴν σχετικὰ νεαρή του ἀκόμη ἠλικία, μὲ δικό του στύλ, ποὺ ἀντικαθρεπτίζει καὶ τὴν περίοδο ποὺ ζοῦσε. Ὑποψιάζομαι μερικὰ γονίδια ποὺ πέρασαν καὶ σὲ σένα..! Ὅσο γιὰ τὸ ἄχαρο καὶ ἀδέξιο σχόλιο τοῦ δημοσιογράφου, ποιὸς ξέρει τί μικρὸς γραφιὰς ἦταν ὁ κι αὐτός, τόσο ἤξερε.. Ἐσὺ ἔκανες ὑπερήφανο τὸν ζωγράφο Γιάννη Κασαβελίδη μὲ τὸν χαιρετισμὸ καὶ τὴν ἄξια ἀναγνώρση ποὺ ἀπέδωσες σήμερα στὸ ἔργο του.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝίμμη μου σ΄ευχαριστώ! Νομίζω, έστω και καθυστερημένα, ότι το όφειλα αυτό στο θείο μου! Απ΄όταν ήμουν παιδάκι τον θυμάμαι που ερχόταν σπίτι μας! Θυμάμαι τα όμορφα γαλανά του μάτια και τη μυστηριώδη έκφραση του προσώπου του, που ούτε γελούσε, ούτε ήταν θλιμμένο.
ΔιαγραφήΤον πίνακα με την κατσίκα που είναι πιο πάνω, τον είχε ζωγραφίσει στη Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες). Ήταν ένα τοπίο που θύμιζε χωριό, κοντά στο παλιό εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας, στην περιοχή "μπαρουτάδικο". Χωριό ήταν ακόμα τότε οι Κουκουβάουνες. Και τι παράξενος, κακός οιωνός! Την επόμενη μέρα που τέλειωσε αυτό τον πίνακα (που στόλιζε για χρόνια το σαλόνι μας και μετά το ιατρείο μου), έπεσε ένας κεραυνός κι έκοψε το ένα από τα δέντρα που φαίνονται στον πίνακα, στα δύο!
Ο απληροφόρητος δημοσιογράφος τον αποκάλεσε "άσημο". Όμως ο θείος ήταν πολύ γνωστός στους καλλιτεχνικούς κύκλους του Πειραιά, κι εκείνες της ημέρες της δολοφονίας του ετοίμαζε την πρώτη του μεγάλη έκθεση, που ίσως να τον έκανε διάσημο!
Κι ένα κακό προμήνυμα ακόμα: Ο θείος είχε νοικιάσει τον εκθεσιακό χώρο από ένα γραφείο κηδειών!...